مي‌كند با دل حسرت كش ما ناز،‌ پياز
هست پر نازتر از دلبر طناز، پياز
دود حسرت رود از مطبخ ما تا به فلك
نيست با دلمه و با اشكنه دمساز، پياز
در كتب خوانده‌ام اين را كه در ايام قديم
داشت چندين «من» آن ارزش يك قاز، پياز
حاليا، چون ورق زر شده كمياب و گران
في‌المثل با در و مرجان شده همساز، پياز
عوض قند كه از پارس به بنگاله برند
كاش آرند زبنگاله به شيراز، پياز
«نيمسوز»
***
بچه‌ها در كوجه‌ها يا خانه‌ها هر صبح و شام
بهر سرگرمي كنار يكدگر بازي كنند
روس و آمريكا بي‌تفريح (!) از روي هوا
بر سر افراد عالم موشك‌اندازي كنند
با همه آدمكشي‌ها، سينه را كرده سپر
در ميان مردم دنيا سرافرازي كنند!
«عقاب»
***
رو طنز وري! پيشه كن و هزل سرايي
تا داد خود از هر چه ستمگر بستاني
از بهر «گل‌آقا» بسرا طنز و فكاهي
هر چند از او برگ چغندر بستاني!
«شاطرحسين»
***
اين شكم كلا غذا كم مي‌خورد
جاي مرغ و پيتزا، غم مي‌خورد
در عوض هر روز و شب با اشتها
آب خالي را دمادم مي‌خورد!
«كامران باقر»
***
سال هفتاد، سال ارزاني است
مصرف آب و برق، مجاني است!
محتكر، پاي در غل و زنجير
در «اوين» يا كه «قصر» زنداني است
سفره پهن است و خوردني بسيار
هر كه را قسمتي ز مهماني است
كوپن و بن دگر ور افتاده
ختم وضع حسينقلي خاني است!
فومن- «گل پامچال»

جهانگير پارساخو