حمد بي پايان به گرداننده ليل و نهار
كز سر ما سوز سرما رفت و پيدا شد بهار
گرچه يك سال دگر از عمر ما بگذشت، ليك
بود توأم با سرافرازي و مجد و افتخار
گوسفند آمد ز گرد راه، طي شد سال اسب
شو پياده عازم باغات و سوي لاله‌زار
چون زمستان شد فراري، ديگر از سرما مترس
كم كمك برخيز و آن رخت كلفت از تن درآر
شد عمو نوروز وارد مقدمش نيكو بدار
آنكه هر دم مي‌كشيدي مقدمش را انتظار
هفت سين آماده كن، آجيل و شيريني بخر
بهر خوردن، روي ميز آماده كن سيب و انار
دست در جيب مبارك كرده و عيدي بده
جان من، از دادن عيدي مكن هرگز فرار
روز نوروز است، شيرين باش چون نقل و نبات
هان مبادا تلخ باشي همچو برج زهر مار!
اول سال است و ماه خنده و عيش و نشاط
از براي بچه‌ها كن بزم شادي برقرار
عيد نوروز است در منزل چرا بنشسته‌اي؟
از براي سير در باغ و چمن شو رهسپار
آذر و دي، بهمن و اسفند رفتند و رسيد
ماه فروردين، پر از گل شد زمين در نوبهار
وقت آن شد كز پي تفريج و گردش رو كنيم
جانب دشت و دمن، لذت بريم از كوهسار
در چمن‌ها قمري و دراج، هر سو پرزنان
سوي ديگر نغمه خوان بلبل به روي شاخسار
گور باباي زياد و كم، نمي‌خندي چرا؟
چيست حاصل از شكايت كردن و داد و هوار؟
بنده هم مثل شما يك لاقبا هستم، ولي
شادمان هستم، ندارم شكوه‌ها از روزگار
خود قضاوت كن كه از اين دو كدامين بهتر است
«خنده كردن قاه قاه و گريه كردن زار زار»
شعر من آمد به پايان خواهم از لطف خدا
ملت ايران بماند جاودان و برقرار

گل مولا