بديدم يك نفر شيخ كويتي
ميان مجلسي محزون و ناشاد
همي گفتا ز جور و ظلم صدام
سراسر مال و جانم رفت بر باد
به او گفتم: مكن بيجا شكايت
زدست ديگران با داد و فرياد
تو آن بودي كه در هنگامه جنگ
رساندي روز و شب بر خصم،امداد
زامداد تو دشمن يافت نيرو
ترا اينگونه پاداش عمل داد
چو بشنيد اين سخن آهسته گفتا:
«خودم كردم كه لعنت بر خودم باد»!
مرشد |
